เหตุผลที่เกมจบด้วยสกอร์เสมอ

เงาเสียงก่อนนกร้องจบ

นาฬิกาตี 22:30 บนวันที่ 17 มิถุนายน —沃尔塔เร东达 และ อวา伊 เดินเข้าสนามไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นระบบอัลกอริธึมสองระบบทำงานขนานกัน โดยไม่มีฝ่ายใดพยายามครอบครอง การเล่นแม่นยำ:沃尔ตาเร东达ใช้การกดดันแบบมีโครงสร้าง อวา伊ใช้การตอบโต้เชิงเรขาคณิต การแตะแต่ละจังถูกคำนวณด้วยความน่าจะเป็น มิใช่อารมณ์ การนกร้องจบเกิดขึ้นที่ 00:26:16 — ไม่มีความวุ่นวายหรือบทละคร เพียงผลเสมอ

ข้อมูลไม่ได้โกหัว

沃尔ตาเร东ดาควบคุมการครองบอลร้อยละ 58% แต่ยิงเป้าหมายเพียงหกลูก —สามลูกจากนอกกรอบ สายน้ำหน้าเคลื่อนช้าเหมือนลูกตุ๊กตา: พิจารณา เรียบง่าย และไร้เสน่ห์ อวา伊? เขาครองพื้นที่ด้วยการป้องกันแน่นหนา—เจ็ดครั้งกลับในแดนตนเองก่อนพักครึ่งเวลา การทำประตูมาจากการแปลงสภาพ—เพียงการตอบโต้อย่างเดียวจากบอลผ่านตำแหน่งช่วงนาทีที่ 87

เพราะทำไมจึงไม่มีผู้ชนะ

นี่ไม่ใช่ความล้มเหลว—มันคือโครงสร้างภายใต้แรงกดดัน การส่งบอลของ沃尔ตาเร东ดาผ่านไปมากเกินไปโดยปราศจากโอกาส; สายน้ำหน้าของเขาเคลื่อนเข้าช่องว่างโดยไม่มีทางแตกลายรูปแบบ—เกินพอเพื่อเสี่ยงบนลูกยิงผิดตำแหน่ง

จะเกิดอะไรต่อไป?

เกมต่อไป? สังเก็ตเปลี่ยนจังหวะ—and วิธีทั้งสองทีมปรับตัวเมื่อสูญเสียโมเมนตัมโดยไม่มีความโกลาหล หาก沃尔ตาเร東ดาเปิดช่องกว้างอีก? จะกลายเป็นอดทนมากขึ้น—หรือน้อยลงในความคาดเดาได? หากอวา伊พบจังหวะของตน? มันจะไม่ใช่เรื่องประตู—it จะเป็นเรื่องเวลา

对于渴求จริงของแฟนๆ

คุณไม่จำเป็นไฮไลต์—คุณจำเป็นฮิสโตแกรม คุณไม่จำเป็นเพลงสรรเสริญ—คุณจำเป็นความสัมพันธ์ ฝูงชนไม่ปรบใจเพราะใครบางคนทำประตู—they cheers เพราะไม่มีใครโกหัวเวลา